Κ .Παλαμάς

Παλαμάς‎ ο δικός μας ποιητής

Τὰ σκολειὰ χτίστε … Λιτὰ χτίστε τα, ἁπλόχωρα, μεγάλα, γερὰ θεμελιωμένα, ἀπὸ τῆς χώρας, ἀκάθαρτης, πολύβοης, ἀρρωστιάρας, μακριά. Μακριὰ τ᾿ ἀνήλιαγα σοκάκια, τὰ σκολειὰ χτίστε. Καὶ τὰ πορτοπαράθυρα τῶν τοίχων περίσσια ἀνοῖχτε, νά ᾿ρχεται ὁ κὺρ Ἥλιος, διαφεντευτής, νὰ χύνεται, νὰ φεύγει, ὀνειρεμένο πίσω του ἀργοσέρνοντας τὸ φεγγάρι. Γιομίζοντάς τα νὰ τὰ ζωντανεύουν μαϊστράλια καὶ βοριάδες καὶ μελτέμια μὲ τοὺς κελαηδισμοὺς καὶ μὲ τοὺς μόσκους, κι ὁ δάσκαλος, ποιητὴς καὶ τὰ βιβλία νὰ εἶναι σὰν τὰ κρίνα… Ὁ Ὀλυμπιακὸς Ὕμνος Ἀρχαῖο Πνεῦμ᾿ ἀθάνατο, ἁγνὲ πατέρα τοῦ ὡραίου, τοῦ μεγάλου καὶ τ᾿ ἀληθινοῦ, κατέβα, φανερώσου κι ἄστραψε ἐδῶ πέρα στὴ δόξα τῆς δικῆς σου γῆς καὶ τ᾿ οὐρανοῦ. Στὸ δρόμο καὶ στὸ πάλεμα καὶ στὸ λιθάρι, στῶν εὐγενῶν Ἀγώνων λάμψε τὴν ὁρμὴ καὶ μὲ τ᾿ ἀμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι καὶ σιδερένιο πλάσε κι ἄξιο τὸ κορμί. Κάμποι, βουνὰ καὶ πέλαγα φέγγουν μαζί σου σὰν ἕνας λευκοπόρφυρος μέγας ναός. Καὶ τρέχει στὸ ναὸ ἐδῶ προσκυνητής σου, Ἀρχαῖο Πνεῦμ᾿ ἀθάνατο κάθε λαός. (Ἀσάλευτη Ζωή, 1896)